บทที่ 2 ประสงค์ร้าย
อีกาเพลิงรีบออกมา จึงเปลี่ยนเป็นเปลวไฟ จีฮ่าวจ้องมองที่หุบเขาด้านล่างขณะที่ยืนบนหัวของอีกาเพลิง อีกาส่งเสียงร้องและกางปีกของมันร่อนผ่านช่องว่างระหว่างหน้าผาสูงชันหลายร้อยฟุตและยอดเขา ไม่นานหลังจากนั้นมุมมองของเขาก็กว้างขึ้น หุบเขาอันงดงามปรากฏต่อหน้าเขา หุบเขายาวหลายร้อยไมล์ ส่วนที่กว้างที่สุดของหุบเขายาวเกินกว่าสามสิบไมล์
ภูเขาสูงตระหง่านอยู่ติดกันเป็นที่รู้จักกันในนาม ภูเขาทองดำ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลอีกาเพลิง อีกาเพลิงเป็นสัตว์ในตำนานที่รู้จักกันว่าเป็นสัตว์ที่มีพลังที่สุดในตระกูลอีกาเพลิง ในอดีต ตามตำนาน ‘อีกาทองสามขา’ เป็นบรรพบุรุษร่วมกันของอีกาเพลิง และตระกูลอีกาเพลิง
ต้นหม่อนถูกปลูกไว้ที่ปลายหุบเขาภายในพื้นที่ทอดยาวหลายสิบไมล์และมีรังมากมายอยู่บนยอดต้นหม่อนสูงตระหง่าน อีกาเพลิงฝูงใหญ่กำลังบินอย่างเงียบๆ เหนือต้นไม้
เมื่อจีฮ่าวและท่านอีกาบินมาถึงป่าหม่อนอีกาทั้งหมดที่บินโฉบไปมาก็หยุดลง และแล่นลงบนกิ่งก้านจ้องมองมาอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นครู่นึ่งบรรดาอีกาก็กางปีกออกอย่างช้าๆ ยกทรวงอกลงมาเพื่อทักทาย ท่านอีกา ด้วยวิธีเฉพาะของตัวเอง
จีฮ่าวกระโจนออกจากศีรษะของท่านอีกา และผิวปาก ท่านอีกากระพือปีกและพุ่งตามมาเปลี่ยนเป็นเปลวไฟอีกครั้ง รูปร่างของมันเป็นทรงกลมอยู่กลางอากาศหลายพันฟุตจากพื้นดินและบินไปทางภูเขาทองดำ
เหล่าอีกาเพลิงจ้องมองจีฮ่าวด้วยดวงตาสีแดงของพวกเขา ป่าหม่อนเต็มไปด้วยบรรยากาศอันแปลกประหลาดและตึงเครียด จีฮ่าวโบกมือไปที่ฝูงอีกาเพลิงขนาดเล็ก และเดินออกไปตามเส้นทางที่แคบและคดเคี้ยว มันกว้างไม่ถึงสามฟุต
ตามทางได้ยินเสียงใบไม้สั่นไหวนั่นเป็นเพราะลมพัดผ่านกิ่งก้าน เมื่อมองจากระยะไกลป่าหม่อนดูเหมือนจะมีระยะเพียงสิบไมล์เท่านั้น แต่เมื่อมองดูจากด้านล่างจะดูกว้างใหญ่และไม่มีที่สิ้นสุด
หลังจากวิ่งไปตามเส้นทางไม่กี่นาทีทิ้งเงาไว้ข้างหลังร่างของเขา จีฮ่าวมองเห็นต้นไม้ที่สูงตระหง่านสองต้นซึ่งหนามากถึงขนาดที่หลายร้อยคนโอบรอบลำต้นของมันได้ ถึงกระนั้นต้นไม้ทั้งสองนี้ก็ไม่สามารถมองเห็นได้จากภายนอกป่า ต้นไม้สองต้นห่างจากกันและกัน กิ่งก้านสาขาของพวกมันโอบล้อมจนกลายเป็นซุ้มประตูซึ่งมีประกายไฟจางๆ จีฮ่าวเดินผ่านซุ้มประตูรู้สึกว่าอากาศนั้นร้อนขึ้น และมุมมองก็เปลี่ยนเป็นป่าทุ่งหญ้า
ที่ท้ายป่ามีโดมขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้ ที่ด้านบนของโดมมีฐานไม้หนาสามสิบฟุตที่สร้างเป็นแท่น บนแท่นเป็นโครงกระดูกสีทองขนาดยักษ์ของอีกาเพลิงที่มีปีกนับร้อยฟุต แม้ว่าจะมีเพียงแค่โครงกระดูกสีทองของอีกาเพลิงนี้อยู่ จีฮ่าวก็รู้สึกว่าโครงกระดูกนี้มีพลังที่แข็งแกร่งดูลึกลับและไม่สิ้นสุดปกคลุมไปทั่วทั้งป่า เมื่อมองอย่างผิวเผินโครงกระดูกนี้กลับดูเหมือนดวงอาทิตย์ที่ลุกโชนอยู่กลางอากาศ ยิ่งน่าอัศจรรย์มากยิ่งขึ้นเมื่อความจริงที่ว่าโครงกระดูกอีกาเพลิงสีทองนี้มีกระดูกขาสามขา
จีฮ่าวโค้งคำนับโครงกระดูกสามครั้งก่อนและไขว้นิ้วของเขาเพื่ออธิษฐานด้วยเสียงอันเบา หลังจากอธิษฐานเขาเดินเงียบๆ ไปที่ประตูและมองผ่านรอยแตกระหว่างประตูและกรอบ ภายในห้องนั้นกว้างมากมีขนาดใหญ่พอที่จะรองรับผู้คนนับพันคน นี่คือห้องประชุมของตระกูลอีกาเพลิง ซึ่งสามารถเข้าได้เฉพาะผู้นำและผู้อาวุโสในการประชุมเรื่องที่สำคัญๆ ของตระกูล
พื้นถูกปูด้วยหิน กองไฟที่ลุกโชติช่วงอยู่ในเตาผิงที่ถูกสร้างไว้ตรงกลางห้อง มีเนื้อสัตว์ตั้งอยู่เหนือกองไฟและถูกย่างจนไขมันส่วนใหญ่หยดลงไปในเปลวไฟ จนเนื้อสัตว์มีประกายเป็นสีทอง และจีฮ่าวก็สามารถได้กลิ่นของเนื้อย่างโชยมา
มีไหดินเผาที่วางติดอยู่กับเตาผิง ชายชราร่างผอมบางและชายวัยกลางคนที่มีกล้ามเนื้อหลายคนใช้ไหเหล่านี้เป็นครั้งคราวเพื่อเติมเหล้าให้เต็มแก้ว ผู้ชายแข็งแรงและผู้อาวุโสหลายคนนั่งรอบเตาผิงในขณะที่ดื่มด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ไม่มีใครพูดอะไรมีเพียงเสียงของไวน์ที่ถูกเทและเนื้อที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วจะได้ยินเสียงของเปลวไฟเท่านั้น
ในช่วงเวลาที่จีฮ่าวมาถึงครึ่งหนึ่งของเนื้อสัตว์ได้ถูกกินไปแล้ว ในขณะที่เขามองไปรอบๆ ไม่กี่นาทีต่อมากระดูกของสัตว์ร้ายได้ถูกสับเป็นชิ้นๆ เพื่อให้ไขกระดูกไหลออกมาและถูกเผาผลาญ ชายเหล่านั้นก็ดื่มสุราโดยไม่หกเลยซักหยด
ชายที่แข็งแรงสูงกว่าสามเมตรแววตาของเขาแคบเหมือนกับงู และผมยาวของเขาถูกมัดถักเปียไว้ผาดอยู่บนหลังของเขา เขามีรอยข่วนบนใบหน้าของเขา ทันใดนั้นเขาก็คว้าไหแล้วก็เหวี่ยงมันลงสู่พื้น ทุบไหและพื้นหินแตกเป็นชิ้นๆ มีเสียงดังไปทั่ว ความเงียบถูกทำลาย
“เรากินและดื่มมาพอแล้ว ได้เวลาคุยกันแล้ว!” ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ โดยที่ใบหน้าของเขายังนิ่ง ทันใดนั้นห้องก็เต็มไปด้วยอากาศร้อนและดูเหมือนจะเล็กกว่าก่อน
“จีเซีย เจ้าไม่เหมือนกับเมื่อ 10 ปีที่แล้ว เจ้าไม่ได้เป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเรา ดูสิว่าเจ้าผอมมากแค่ไหนหลังจากที่ทำลาย ‘จุดเมกัส’ ไปเมื่อสิบปีที่แล้วเจ้าไม่ได้เป็น เมกัสระดับอาวุโส อีกต่อไปแล้ว! เป็นเพียงแค่คนธรรมดา!”
ชายคนนั้นชี้ไปที่ชายอีกคนหนึ่งซึ่งอยู่หน้าประตู
ชายคนนั้นพูดต่อว่า “คุณสมบัติอะไรที่ทำให้เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิ์ที่จะเป็นผู้นำของเรา!? อะไรที่ทำให้เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิ์ที่จะนำเรานักรบผู้พิทักษ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์!? ทำไมเจ้าถึงยังยึดอำนาจสูงสุดภายในตระกูลของเรา!?”
คนที่กำลังโดนชี้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ไหล่ของเขากว้างและสูงมากสูงกว่าผู้ชายที่กำลังยั่วยุ อย่างไรก็ตามร่างกายของเขาไม่สามารถเห็นกล้ามเนื้อได้เลย ผิวของเขาดูเหมือนติดแน่นกับกระดูกทำให้เขาดูคล้ายโครงกระดูกและอาจจะพัดปลิวไปได้ด้วยลมกระโชกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เขาเป็นจีเซีย พ่อของจีฮ่าว และอดีตนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลอีกาเพลิง!
เสียแต่ว่าเมื่อตอนที่จีฮ่าวเกิดเขาถูกซุ่มโจมตีโดยศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลอีกาเพลิง นั้นคือตระกูลอสรพิษวารีทมิฬ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขณะปกป้องลูกชายของตนเอง นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาร่างกายของเขาก็ลดขนาดลงเรื่อยๆ ทุกปี คนในตระกูลบางคนเชื่อว่าเขาสูญเสียพลังและความแข็งแกร่งไปแล้ว
จีฮ่าวกำหมัดของเขาและจ้องที่จีเซีย จิตใจของจีฮ่าวย้อนกลับไปสู่สงครามครั้งนั้นและจำได้ว่า จีเซียต่อสู้อย่างเต็มกำลังเพื่อปกป้องจีฮ่าว โดยใช้ร่างของเขาเพื่อป้องกันการโจมตีของศัตรูทั้งหมด จีฮ่าวรู้สึกว่าเลือดของพ่อเขาสาดกระเด็นมาบนตัวเขาในเวลานั้น จีฮ่าวมองไปที่ชายยั่วยุอย่างฉับพลัน
“พี่จีมู่ พี่คิดว่ายังไง?” จีเซียกล่าวขณะยิ้มอย่างสงบ
จีมู่ไม่ตอบอะไร เด็กชายคนหนึ่งกระโดดขึ้นอย่างฉับพลันชี้ไปที่จมูกของจีเซีย และตะโกนว่า “เจ้าขยะแก่! เราต้องคุยอะไรกันอีก!? จงเอาหญิงตระกูลฉินยีและเจ้าลูกนอกคอกของเจ้า ออกไปจากที่นี่ซะ! พ่อของข้าจะดูแลดินแดนศักดิ์สิทธิ์และคนของเราเอง!”
เด็กชายเชิดหัวขึ้นสูง ยืดหน้าอกและพูดต่อว่า “พิธีบูชาที่จะถึงนี้ จะมีผู้นำหลายตระกูลจะมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเคารพบรรพบุรุษของเรา! ต่อหน้าผู้นำตระกูลทั้งหมดเหล่านั้นเจ้าควรจะละทิ้งตำแหน่งของเจ้าและออกไปจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซะ!”
“ขยะแก่!? หญิงตระกูลฉินยี!?”
จีฮ่าวเยาะเย้ย เขาเตะประตูให้เปิดและวิ่งเข้าไปในห้องโดยไม่ได้คิดทบทวน
“ไอ้ลูกนอกคอกที่เจ้าพูดถึงอยู่นี้!?” จีฮ่าวตะโกน เขารีบประสานนิ้วมือของเขาร่วมกันและพุ่งจิตไปยังกองไฟ เปลวไฟลุกโชนขึ้นไปยังชายหนุ่ม
ไฟโหมที่กระหน่ำไม่คาดคิดว่ามันจะเผาผมและคิ้วของเด็กชายจนกลายเป็นควันล่อยฟุ้ง